Drodzy Bracia i Siostry!
Przeżywany przez Kościół Nadzwyczajny Jubileusz Miłosierdzia rzuca szczególne światło również na Światowy Dzień Misyjny 2016: zaprasza nas do spojrzenia na misję ad gentes jako wspaniałe, ogromne dzieło miłosierdzia, zarówno co do ducha jak i co do ciała. W istocie w tym Światowym Dniu Misyjnym wszyscy jesteśmy zaproszeni do „wyjścia” jako uczniowie-misjonarze, każdy oddając na tę służbę swoje talenty, swoją kreatywność, swoją mądrość i doświadczenie, aby nieść orędzie Bożej czułości i współczucia całej rodzinie ludzkiej. Na mocy nakazu misyjnego Kościół troszczy się o tych, którzy nie znają Ewangelii, bo pragnie, aby wszyscy ludzie zostali zbawieni i doszli do doświadczenia miłości Pana. „Misją Kościoła jest głoszenie miłosierdzia Boga, bijącego serca Ewangelii” (Bulla Misericordiae vultus, 12) i głoszenie go w każdym zakątku ziemi, aby dotarła do każdej kobiety, mężczyzny, osoby starszej, człowieka młodego i dziecka.

Miłosierdzie budzi w sercu Ojca głęboką radość, gdy spotyka każdego człowieka. Od samego początku zwraca się On również serdecznie do tych najsłabszych, ponieważ Jego wielkość i moc objawiają się właśnie w zdolności utożsamiania się z maluczkimi, odrzuconymi, uciskanymi (por. Pwt 4, 31; Ps 86, 15; 103, 8; 111, 4). Jest On Bogiem łagodnym, wrażliwym, wiernym. Staje się bliskim wobec osób potrzebujących, aby być bliskim wobec wszystkich, a zwłaszcza ubogich. Z czułą troską angażuje się w ludzką rzeczywistość, tak jakby to uczynili ojciec i matka w życiu swoich dzieci (por. Jer 31, 20). Termin używany w Biblii na określenie miłosierdzia odsyła do matczynego łona: a zatem do miłości matczynej wobec dzieci, tych dzieci, które będzie ona miłowała zawsze, w każdych okolicznościach, niezależnie od tego, co się stanie, gdyż są owocem jej łona. Jest to również istotny aspekt miłości, jaką Bóg żywi wobec wszystkich swoich dzieci, a szczególnie wobec członków ludu który zrodził, a który pragnie nakarmić i wychować: w obliczu ich słabości i niewierności jego wnętrzności wzruszają się i drżą ze współczucia (por. Oz 11, 8). A przecież jest On miłosierny dla wszystkich, Jego miłość jest dla wszystkich ludów, a Jego czuła troska obejmuje wszystkie stworzenia (por. Ps 144, 8-9).

Miłosierdzie znajduje swój najwznioślejszy i najpełniejszy wyraz we Wcielonym Słowie. On objawia oblicze Ojca bogatego w miłosierdzie „mówi o nim i tłumaczy je poprzez porównania i przypowieści, ale nade wszystko sam ją wciela i uosabia” (Jan Paweł II, Enc. Dives in misericordia, 2). Przyjmując i naśladując Jezusa przez Ewangelię i sakramenty, wraz z działaniem Ducha Świętego, możemy stać się miłosiernymi jak nasz Ojciec Niebieski, ucząc się kochać tak, jak On nas kocha i czyniąc z naszego życia bezinteresowny dar, znak Jego dobroci (por. Bulla Misericordiae Vultus, 3). Kościół jako pierwszy pośród rodzaju ludzkiego jest wspólnotą, która żyje dzięki miłosierdziu Chrystusa: zawsze czuje się strzeżony i wybrany przez Niego z miłością miłosierną, a z tej miłości czerpie styl swego posłannictwa, żyje nią i ukazuje ją narodom w pełnym szacunku dialogu ze wszystkimi kulturami i przekonaniami religijnymi.

O tej miłości miłosierdzia świadczy, podobnie jak w pierwszych czasach doświadczenia eklezjalnego, wielu mężczyzn i wiele kobiet każdego wieku i stanu społecznego. Wymownym znakiem macierzyńskiej miłości Boga jest znaczna i rosnąca obecność w świecie misyjnym obok mężczyzn także kobiet. Kobiety, osoby świeckie i konsekrowane, a dzisiaj także niemało rodzin, realizują swoje powołanie misyjne w różnych formach: od bezpośredniego głoszenia Ewangelii do służby charytatywnej. Obok dzieła ewangelizacyjnego i sakramentalnego misjonarzy, kobiety i rodziny często rozumieją bardziej adekwatnie problemy ludzi i potrafią stawić im czoło w sposób odpowiedni, a czasami całkiem nowy: troszcząc się o życie, zwracając większą uwagę na osoby, niż na struktury oraz angażując wszelkie zasoby ludzkie i duchowe w budowanie harmonii, relacji, pokoju, solidarności, dialogu, współpracy i braterstwa, zarówno w dziedzinie relacji międzyludzkich, jak i szerszej – życia społecznego i kulturalnego, a zwłaszcza opieki nad ubogimi.

W wielu miejscach ewangelizacja bierze początek w działalności edukacyjnej, której dzieło misyjne poświęca wysiłek i czas, jako ewangeliczny miłosierny gospodarz winnicy (por. Łk 13,7-9; J 15,1), cierpliwie oczekując owoców po latach powolnej formacji; w ten sposób rodzą się ludzie zdolni do ewangelizacji i potrafiący sprawić, że Ewangelia dociera tam, gdzie nikt nie spodziewałby się jej realizacji. Kościół może być określony jako „matka”, także przez tych, którzy mogliby kiedyś w przyszłości dotrzeć do wiary w Chrystusa. Pragnę zatem, aby święty lud Boży sprawował macierzyńską posługę miłosierdzia, która bardzo pomaga w spotkaniu i umiłowaniu Pana także tym ludom, które Go jeszcze nie znają. Wiara jest bowiem w istocie darem Boga, a nie owocem prozelityzmu; rozwija się jednak dzięki wierze i miłosierdziu osób niosących Ewangelię, które są świadkami Chrystusa. Od uczniów Jezusa idących drogami świata wymagana jest ta miłość, która nie odmierza, ale raczej dąży, by wobec wszystkich mieć tę miarę, jaką ma Pan; głosimy najpiękniejszy i najwspanialszy dar, jakim On nas obdarzył: Jego życie i Jego miłość.

Wszystkie ludy i kultury mają prawo do otrzymania orędzia zbawienia, które jest darem Boga dla wszystkich. Jest to tym bardziej konieczne, gdy weźmiemy pod uwagę, jak wiele niesprawiedliwości, wojen, kryzysów humanitarnych oczekuje dziś na rozwiązanie. Misjonarze wiedzą z doświadczenia, że ​​Ewangelia przebaczenia i miłosierdzia może przynieść radość i pojednanie, sprawiedliwość i pokój. Nie wyczerpał się ewangeliczny nakaz: „Idźcie więc i nauczajcie wszystkie narody, udzielając im chrztu w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego. Uczcie je zachowywać wszystko, co wam przykazałem” (Mt 28, 19-20). Co więcej zobowiązuje nas wszystkich, w aktualnych sytuacjach i wyzwaniach, abyśmy poczuli się wezwani do ponownego misyjnego „wyjścia”, jak to wskazałem także w adhortacji apostolskiej Evangelii gaudium: „Każdy chrześcijanin i każda wspólnota winni rozeznać, jaką drogą powinni kroczyć zgodnie z wezwaniem Pana, jednak wszyscy jesteśmy zaproszeni do przyjęcia tego wezwania: wyjścia z własnej wygody i zdobycia się na odwagę, by dotrzeć na wszystkie peryferie potrzebujące światła Ewangelii” (n. 20).

Właśnie w tym roku jubileuszowym przypada 90. rocznica Światowego Dnia Misyjnego, promowanego przez Papieskie Dzieło Rozkrzewiania Wiary i zatwierdzonego przez papieża Piusa XI w 1926 roku. Uważam zatem za stosowne przypomnienie mądrych wskazań moich poprzedników, którzy postanowili, aby na rzecz tego Dzieła przeznaczone były wszelkie ofiary, jakie każda diecezja, parafia, wspólnota zakonna, stowarzyszenia i ruchy kościelne z całego świata, mogłyby zgromadzić, żeby pomóc potrzebującym wspólnotom chrześcijańskim oraz umocnić głoszenie Ewangelii, aż po krańce ziemi. Także dzisiaj nie uchylajmy się od tego gestu misyjnej komunii eklezjalnej. Nie zamykajmy serca w naszych partykularnych troskach, ale poszerzajmy je na perspektywy całej ludzkości.

Niech Najświętsza Maryja Panna, wspaniała ikona odkupionej ludzkości, wzór misyjny dla Kościoła, nauczy wszystkich, mężczyzn, kobiety i rodziny rodzenia i strzeżenia wszędzie żywej i tajemniczej obecności Zmartwychwstałego Pana, który odnawia i napełnia radosnym miłosierdziem relacje między osobami, kulturami i narodami.

Watykan, 15 maja 2016 roku, w uroczystość Zesłania Ducha Świętego.

FRANCISCUS

Z radością witamy w

Pallotyńskiej Rodzinie Misyjnej!

STOWARZYSZENIE APOSTOLSTWA KATOLICKIEGO (księża i bracia Pallotyni) zostało założone przez św. Wincentego Pallottiego w 1835 roku w Rzymie. Od początku w sercu Założyciela było pragnienie szerzenia wiary tam, gdzie jest jeszcze ona nieznana oraz niesienia wszelkiej pomocy krajom misyjnym. PALLOTYŃSKI SEKRETARIAT MISYJNY troszczy się o misjonarzy pracujących w Rwandzie, Demokratycznej Republice Konga, Wybrzeżu Kości Słoniowej, Kolumbii, Wenezueli i Antylach oraz prowadzących reewangelizację na Ukrainie. Posługa na misjach duchowych synów św. Wincentego Pallottiego - księży i braci pallotynów, realizuje się dzięki duchowemu wsparciu oraz ofiarności Przyjaciół i Dobrodziejów naszego Sekretariatu.

Pallotti wzywał do współpracy. Tego, co możemy zrobić wspólnie, razem, nigdy nie zrobi się w pojedynkę, dlatego powołał do życia Zjednoczenie Apostolstwa. Twoje serce również może bić dla misji...

Kliknij i

Okaż pomoc!

Drodzy Przyjaciele Misji!

Uroczystość 200-lecia święceń kapłańskich św. Wincentego Pallottiego, jaką przeżywaliśmy 16 maja br., była dla nas okazją do refleksji na temat znaczenia roli kapłana pallotyna w XXI w. Wyższy Przełożony Prowincji Chrystusa Króla ks. Dr Zenon Hanas SAC zwrócił uwagę na trzy bardzo ważne cechy. Przekonywał, że w różnych sytuacjach życiowych i osobistych powołaniach kapłan powinien być bliski ludziom, nie może się izolować, budować sztucznych murów. Ponadto zawsze ma wskazywać na nieskończonego i transcendentnego Boga, czyli być oknem otwartym na Nieskończoność. Wreszcie po trzecie, jako mistrz komunikacji, winien budować mosty, dbać o relacje międzyludzkie.

Choć współczesna posługa kapłańska odbywa się w innych warunkach niż przed dwustu laty, to trzeba podkreślić, że wspomniane cechy były charakterystyczne również dla św. Wincentego Pallottiego. Zainspirowani takim obrazem kapłana, my pallotyni pragniemy wiernie służyć Bogu, zaszczepiając w wiernych charyzmat misyjny Założyciela.

Szczególnym przykładem misyjnym zaangażowania były kwietniowe wydarzenia w katedrze gnieźnieńskiej, gdzie Nuncjusz Apostolski w Polsce, abp Salvatore Pennacchio wręczył krzyże misyjne grupie 25 misjonarzy. Wkrótce będą oni dzielić się wiarą w innych krajach. Wśród nich byli pallotyni: ks. Przemysław Brodowski SAC z naszej Prowincji Chrystusa Króla i br. Dawid Walczak SAC z Prowincji Zwiastowania Pańskiego. Obaj obejmą szczególnie trudną posługę w Wenezueli i na Kubie.

Posłanie każdego misjonarza na misje wiąże się z przygotowaniem dla niego zaplecza organizacyjnego. Pallotyński Sekretariat Misyjny koordynuje wszelką pomoc duchową i materialną dla misjonarzy oraz stanowi miejsce, gdzie zatrzymują się na zasłużony urlop, który często przeznaczają na podratowanie zdrowia.

Jednak rola tego zaplecza na tym się nie kończy. Pragnę zwrócić Waszą uwagę na misjonarzy, którzy ze względu na wiek i utratę zdrowia wskutek dokuczliwych chorób nie mogą już wypełniać swojej misji i powracają do Ojczyzny. Posługa w ubogich krajach, w skrajnie trudnych warunkach, zmiana klimatu i odżywiania sprawiają, że zapadają na różne tropikalne choroby, z których wiele pozostaje na całe życie. Dla tych zasłużonych misjonarzy nasz Sekretariat pełni rolę domu. Tu mogą otrzymać wsparcie w leczeniu i w rehabilitacji.

Drodzy, zapraszam Was do wzięcia udziału w naszych pielgrzymkach, podczas których tradycyjnie będziemy modlić się w nadesłanych do nas intencjach. Jeśli nie możecie fizycznie uczestniczyć w pielgrzymce, zachęcam do duchowego pielgrzymowania na Jasną Górę i do Ostrej Bramy. Zapraszam również na wrześniowe rekolekcje misyjne w Laskowicach Pomorskich.

Ksiądz Prowincjał użył w odniesieniu do współczesnych księży przejętego z ekonomii określenia „dobro rzadkie”. Rzeczywiście, w dzisiejszym świecie pełnym napięć, egoizmu, niezrozumienia i obojętności, ciągle za mało jest osób realizujących pallotyński charyzmat. Potrzeby są ogromne, dlatego polecam Waszej trosce zarówno młodych kapłanów, zwłaszcza ks. Przemysława, jak i naszych wspaniałych, odważnych i doświadczonych misjonarzy, którzy powrócili już z misji, Zachęcam do objęcia ich pomocą w ramach patronatu misyjnego. Ofiary, które nadeślecie z okazji intencji Mszy św. Pielgrzymkowych, zostaną przeznaczone na dofinansowanie leczenia i zabiegów rehabilitacyjnych dla naszych misjonarzy – seniorów.

Z całego serca dziękuję Wam, Drodzy Dobrodzieje, za modlitwę, życzliwość i wsparcie. Niech ten wakacyjny czas będzie dla nas czasem spędzonym razem z Bogiem.

                                                                                                                 Ks. dr Grzegorz Młodawski SAC 

Sekretarz ds. Misji i Dyrektor Pomostu  

Msze św. pielgrzymkowe 

Codziennie podczas pielgrzymek: 

  • do Wilna w dn. 15-25 lipca br.
  • i na Jasną Górę w dn. 6-15 sierpnia br.

będziemy odprawiać Msze św., podczas których polecamy Bogu Wasze intencje, nadesłane wcześniej do Pallotyńskiego Sekretariatu Misyjnego. Nadesłane z tej okazji ofiary przeznaczymy na dofinansowanie leczenia i zabiegów rehabilitacyjnych dla naszych misjonarzy - seniorów. Intencje prosimy przesyłać listownie lub elektronicznie.

Multimedia Misyjne

Obserwuj nas na facebooku

Wpłać darowiznę